Mijn nieuwe werk, in een nieuwe stad

Het is 1,5 jaar geleden dat ik ben verhuisd van mijn geboortestad Rotterdam naar Maassluis. Eigenlijk voornamelijk omdat mijn vrouw daar weg wilde. Mede ook omdat we wel een nieuw begin wilde, nadat mijn winkel daar mislukt was.

Het was niet mijn eerste keer dat ik mijn eien bedrijf had, ik  had wel vaker een bedrijf laten mislukken. Maar dit keer heb ik er wel heel veel schulden aan overgehouden. Buiten mijn bedrijven om ben ik eigenlijk het grootste deel van mijn leven werkloos geweest. Niet echt omdat ik dom ben, of lui, maar eigenlijk vooral omdat ik nooit echt geweten heb wat ik wil worden als ik groot ben. Nog steeds niet eigenlijk.

Voor andere mensen is het vaak heel erg makkelijk om te zeggen dat je maar moet gaan werken. Zij hebben een leuke baan, of een goed salaris. De enkeling met en salaris niet veel boven het minimum en die zijn baan niet leuk vind, die zegt dat waarschijnlijk alleen maar uit jaloezie,  omdat hij er hard voor moet werken, en dat kan ik best begrijpen. Maar voor mij hoeft het allemaal niet meer zo, en al zou ik meer gaan verdienen, dan gaat dat toch naar mijn schuldeisers. Ik ben nu 40 plus, mijn ambities ben ik zolangzamerhand wel verloren.

Echter, dit pikt Maassluis niet. Hier geld gewoon, iedereen moet werken! Niemand mag aan de kant staan! En het lijkt alsof ze vooral mij moeten hebben, geen idee waarom, maar sinds dat ik hier ben, heb ik al 9 oproepen gehad wanneer ze weer iets hebben verzonnen om mij aan het werk te helpen. Of het nu een opleiding was, een VCA behalen, een sollicitatietraining, of gewoon verplicht een aantal uur per week daar zitten om te gaan solliciteren. Nu hebben ze weer wat anders, papierprikken!

Gisteren was mijn eerste dag. Ok, ik geef toe, het zijn maar halve dagen dat ik moet doen. 4 dagen in de week, en 1 dag in de week dat ik daar moet gaan zitten en sollicitaties moet doen. Zwaar werk is het ook niet echt, met een stokkie en een zak rondlopen. En van de 4 uur is het de helft van de tijd koffiedrinken.

Toch ben ik gewoon moe. Misschien ben ik het niet meer gewend, dat kan, maar mijn gezondheid speelt ook wel een grote rol. Ik ben net uit het ziekenhuis ontslagen, vanwege longontsteking gekregen door een infectie met pneumakokken. Mijn knie doet erg zeer… mijn overgewicht van 40 kilo helpt daarbij ook niet echt natuurlijk. Ik heb een schouderblessure, overgehouden van een paar jaar geleden toen ik tijdens mijn werk 4 meter van een ladder naar beneden viel. Die ga je echt wel voelen na een paar uur papierprikken. Verder toen mijn tenen pijn. Veiligheidsschoenen zijn verplicht, maar ze hebben geen schoenen die mij passen. Ze zijn gewoon niet breed genoeg aan mijn voeteinde. Bij het passen voel ik dat niet, zelfs bij het werken voel ik dat niet. Ik heb al verminderd gevoel in mijn voeten door mijn zware diabetici. Maar als ik naar huis ga begin ik het wel te voelen, en zeker als ik thuis ben en mijn schoenen uitdoe. Mijn tenen zijn rood, gezwollen, blaren beginnen te  ontstaan, en dat al na de eerste dag. Hierdoor worden ze alleen maar dikker en gaan ze nog meer schuren.

Ik doe ze niet meer aan, ik ga weigeren. wat willen ze gaan doen? Mij ontslaan? Mij korten? Dat laatste, daar zie ik ze nog voor aan ook, maar dan ga ik dat aanvechten tot aan het hoogste gerecht.

Ik heb Maassluis al gedaagd voor het gerecht, voor een andere zaak, dat loopt nog. Misschien meer daarover in een andere blog.  Het lijkt er op dat Maassluis er alleen op uit is om mij te pesten, daarom zal ik echt geen gelegenheid voorbij laten gaan om ze ergens op terug te pakken. Maassluis heeft 700 werklozen, waarom pakken ze steeds dezelfden om te terroriseren?

Het heeft allemaal ook zo weinig zin. Je kan mensen niet gaan dwingen om te werken. er is geen enkele werkgever die daar op zit te wachten. Zelfs de gemeente zelf niet. Als ze een vacature open hebben, dan huren ze iemand in van het uitzendbureau, in plaats dat ze 1 van hun eigen werkloze klanten aannemen. Alsof daar geen competente mensen tussen zitten? Genoeg! kan ik je zeggen. Maassluis heeft er heel veel geld voor over om te proberen om mensen allemaal aan het werk te krijgen. De uitkeringen kost ze 10 miljoen per jaar, maar alle reintegratietrajecten kosten net zoveel! Jawel, ik heb de cijfers gezien. Zouden ze echt denken dat het echt gaat lukken? Er komen alleen maar meer werklozen bij.

Wat is eigenlijk de reden dat ze iedereen aan het werk willen? Omdat het anders de maatschappij te veel geld kost? Iemand die economie heeft gestudeerd weet toch wel dat een werkloze echt niet zo veel geld kost voor de maatschappij? Ze sparen niets, brengen niets naar het buitenland… elk dubbeltje rolt zo weer de economie in. Sterker, het is zeer slecht voor de economie als er geen werklozen meer zouden zijn! Arbeid word dan echt heel erg duur, zeker de minst gewilde baantjes. Bijna geen ruimte meer voor een stoelendans… Werkgevers hebben het niet meer voor het zeggen, maar de werknemer die kan eisen gaan stellen… willen ze dat? Trouwens… een goed economie word bepaald door de openstaande vacaturen die wel of niet vervuld worden, en niet door werklozen te schoppen naar vacatures die er niet zijn. En ik heb niet het idee dat er vacatures in Nederland erg lang open blijven staan? Ja, hooguit van hoger opgeleiden, ingenieurs enzo, daar zijn altijd te kort van. Laat de politiek dan het onderwijs gratis maken, voor iedereen, niet alleen voor de jeugd. Ik zou het wel weten.

Nee, ik zie het nut er niet van in om met een zweep mensen onder druk te gaan zetten om dwangarbeid te gaan doen. Dwangarbeid? jawel, ik weet dat de rechter heeft gezegd dat dit officieel geen dwangarbeid is, omdat iedereen de keuze heeft om het niet te doen. Keuze? Hoezo keuze? Doe ik het niet, krijg ik geen uitkering, kan ik mijn rekeningen niet betalen! Welke keuze heb ik dan? En die dreigement staat onder elke brief die ik van ze krijg! Bij nie navolgen van afspraken kan je uitkering gestopt of gekort worden en blablabla…

Wat de overheid ook niet lijkt te begrijpen is dat je voor elk mens die je met heel veel kosten en dwang enmoeite eindelijk aan het werk hebt, dat je daarmee een vacature elimineert voor iemand die WEL heel graag aan de slag wilt. Waarom niet gewoon de mensen helpen die graag willen? Bemiddelen, cursusje… of welke training die ze op dat moment nodig hebben dan ook? DAN krijg je gemotiveerde mensen!

Nee, mij krijgen ze niet meer gemotiveerd. Laten ze mij een VCA cursus doen die ik al heb… vraag ik om ik dan niet VCA-vol kan doen? nee, dat kan niet. Stel je voor zeg! Het had in dezelfde tijd gekund, met hetzelfde lesmateriaal, de kosten waren hetzelfde… maar nee, dan hadden ze weer een apart formuliertje in moeten vullen, das te veel moeite, voor hun salaris van 3200 euro NETTO per maand, voor 4 dagen werken!! Luizenbaantje, klantmanager.

Ik had een opleiding gevonden, MET baangarantie! Ik had dus allang aan het werk kunnen zijn in de administratie. Maar dat werd afgeschoten door mijn klantmanager. Ze vonden administratie niets voor mij? Nee, ze vonden me te onverzorgd. Bepalen hun dat? En misschien pas ik me wel aan op het moment ter plekke bij de werkgever?

Ik ben vrijwilliger bij een  groot bedrijf als administrator, een groot deel van dit werk moet ik opgeven om te gaan papierprikken. Ik weet zeker dat mijn kansen op werk hierdoor verkleind worden! Ik bedoel, wat zou nu meer i ndruk maken op de werkgever… een CV waarom staat dat ik computerwerk doe voor een internationaal bedrijf? Of dat ik papier prik?

Ook mijn vrouw moet een aantal uur per week gaan werken, op 2 verschillende dagen, in de sociale werkplaats. Niet dat het Maassluis iets oplevert, want ze moeten er geld op toeleggen! Wat zei de klantmanager tegen mijn vrouw? Het is beter voor je kind! Als zij ziet dat je niet werkt, dan is dat slecht voor haar educatie?

Huh? Ook moet vrouw deed vrijwilligerswerk, die ze nu ook voor een groot gedeelte moet opgeven om sokken in te  pakken. Namelijk op de school van onze dochter! Daar kon onze dochter zien dat haar moeder werkte, en nu niet!

Nee, het gaat ze echt niet om mij te helpen om werk te vinden… nee, slaven willen ze hebben! Al is het maar om 420 euro subsidie per maand op te strijken voor iedereen die ze laten werken in de sociale werkplaats!

Tags: , , , , , ,

5 Reacties to “Mijn nieuwe werk, in een nieuwe stad”

  1. Maassluis: dwangarbeider weigert nog langer papier te prikken | Doorbraak.eu Says:

    […] Dwangarbeider Marius moet in Maassluis vier dagen per week vier uur per dag “met een stokkie en een zak rondlopen” om papier te prikken. “Ik ben vrijwilliger bij een groot bedrijf als administrator, een groot deel van dat werk moet ik opgeven”, schrijft hij. Zijn vrouw moet van Sociale Zaken gratis sokken gaan inpakken, en daardoor ook haar vrijwilligerswerk opzeggen. Maar Marius weigert nu. “Wat willen ze gaan doen? Mij ontslaan?” Hier zijn verhaal, zoals dat schreef op zijn weblog. […]

  2. pineut Says:

    Reblogged this on Bent u al de Pineut ?.

  3. Eric Says:

    Hoi Marius, we hebben je indrukwekkende verhaal overgenomen op onze website: http://www.doorbraak.eu/?p=14677

  4. Ofra Says:

    Beste Marius,

    u en uw vrouw zouden zich niet de mond moeten laten snoeren door een klantmanager. Zij hebben niets over de opvoeding van uw kind te zeggen.
    U kunt in dit kader ook terug geven aan uw klantmanager: hoe veel invloed mag de gemeente hebben op de opvoeding van mijn kind?U kunt ook vragen of de klantmanager uw opvoeder is geworden? Waarom mag u geen keuzes maken m.b.t. sollicitaties? Wat een bizarre waardeoordelen heeft de klantmanager over uw uiterlijk. Geenszins kan ik uit de verhalen opmaken dat zij u willen ondersteunen en tips geven waar u wat aan zou kunnen hebben. Zij maken u eerder onzeker en wankel en sturen intimiderende brieven dat u gekort wordt op uw uitkering.

    Ik hoop dat u en uw vrouw voor zichzelf op gaan komen.
    Volgens mij ook een veel interessantere leerschool voor uw kind.

    Veel sterkte.

  5. AH Says:

    Na intimidatie in gesprek waarin klantmanager tot besluit tot diagnosecentrum kwam nadat ik (gepromoveerd persoon) instemde met vrijwilligerswerk bij kringloopwinkel, zette mijn klantmanager vervolgens in rapportage voor bezwaarprocedure dat hij vindt dat ik in beschermde werkomgeving moet werken en dat daartoe onderzoek nodig is in diagnosecentrum, en dat dat zo met mij besproken zou zijn.

    Vervolgens volgde uitnodiging hiervoor bij hetzelfde reintergratiebedrijf waar ik half jaar eerder had aangegeven niet naar toe te willen wat toen geen probleem was. Toen ik erg boos werd, was medewerking van deze organisatie van de baan (niet meewerken aan onvrijwillige trajecten), was gesprek met wethouder mogelijk. Deze vond dat onvrijwillige trajecten niet zinvol waren en kwam met voorstel voor vrijwilligerswerk via voorziening terwijl k niet aan de voorwaarden hiervoor voldeed. Toen ik dat noemde, werd voorstel ingetrokken en werd bezwaarprocedure voor traject bij betreffende organisatie (die had gezegd niet mee te werken) werd voortgezet, alsof gesprek niet had plaatsgevonden (en blijkbaar werkt organisatie toch mee aan onvrijwillige trajecten). Bezwaar ongegrond, waarbij gemeente onjuiste gegevens had verstrekt en zonder hoor/wederhoor in de zitting. Toen maar gebak naar de gemeente gestuurd wegens zeer onzorgvuldig besluit. Uiteraard geen reactie.

    beroep volgt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s